Mijn zoon was boos. Heel boos. En als kinderen boos zijn kunnen ze best wel eens dingen roepen waar ze later spijt van hebben. Dat weet ik nog, want ik ben ook ooit zo jong geweest. Nou had ik meteen in mijn frut kunnen schieten (nee, geen idee waar die zit) en mijn ouderlijke gezag kunnen laten gelden. Maar dat deed ik niet. Ik herinnerde me ineens het (Indianen)verhaal van hert. Hert was op weg naar de grote geest op de top van de heilige berg. Zij wist niet dat de berg bewaakt werd door een v…
Doorgaan
Toegevoegd door Ria Kerstens op 14 Oktober 2008 op 14.19 —
Geen reacties