Bambi en het monster

[Ria Kerstens]

Mijn zoon was boos. Heel boos. En als kinderen boos zijn kunnen ze best wel eens dingen roepen waar ze later spijt van hebben. Dat weet ik nog, want ik ben ook ooit zo jong geweest. Nou had ik meteen in mijn frut kunnen schieten (nee, geen idee waar die zit) en mijn ouderlijke gezag kunnen laten gelden. Maar dat deed ik niet. Ik herinnerde me ineens het (Indianen)verhaal van hert. Hert was op weg naar de grote geest op de top van de heilige berg. Zij wist niet dat de berg bewaakt werd door een vreselijk monster dat iedereen weg wilde houden van grote geest. Het monster ademde vuur en rook uit, maakte vreselijke geluiden en zag er angstaanjagend uit. Alles en iedereen was doodsbang van het monster, behalve jong hert, want zij wist überhaupt niet eens wat een monster was. Toen hert bij het monster aankwam zei ze: ‘laat me er door, ik ben op weg naar grote geest.’ Ze keek hem aan met ogen vol liefde en mededogen. Het monster begreep er niks van. Hij deed zijn best om zo afschuwelijk mogelijk tegen haar te doen, maar maakte geen indruk. Hert bleef hem met haar grote, lieve, zachte ogen aankijken. En langzaam begon het steenharde hart van het monster te smelten. Zijn grote, lelijke lijf kromp ineen tot het formaat van een walnoot. En hert huppelde vrolijk verder de berg op.

Mooi hé… Dus toen mijn zoon zo vreselijk boos door de keuken stampte, herinnerde ik me het verhaal van hert. En ik dacht: jeetje wat ben jij boos zeg. Niet dat je bijzondere gaven nodig had op dat op te merken, dat kon een blinde kip nog wel zien, laat staan horen. Wat ik ook meteen dacht was: wat heb jij het moeilijk. Die boosheid is helemaal niet voor mij bedoeld, je bent pisnijdig op jezelf. Dus ik liet hem uitrazen en bleef rustig. En lief. En zacht. En hij werd stil. En begon te huilen. En te praten. Over wat er eigenlijk aan de hand was. En dat is toch wat iedere ouder wil horen van zijn kind.

Liefde en zachtheid zijn niet alleen in staat om het monster in een ander te laten smelten, maar ook het monster in jezelf. Een van de grootste monsters die je in je kunt hebben is schuldgevoel. Had ik maar – of juist niet. En het is geweest, gedaan of juist niet, en je kunt het niet meer veranderen. Maar het vreet je op, teert je uit en maakt je (uiteindelijk) kapot. Het wordt een monster dat altijd op de loer ligt en je onbewust stuurt in wat je doet, of juist niet. En zolang je rook en vuur spuwt in jezelf, blijft het monster groot en sterk. En kom je geen stap verder want je maakt er niets mee ongedaan. Totdat je je realiseert dat je deed wat je kon. Binnen je mogelijkheden die je toen had. Want als je anders had gekund of geweten, had je anders gedaan. En zo simpel is het. Ga maar eens voor de spiegel staan om hert in haar zachte, lieve ogen te kijken…